Jest to pytanie, na które większość rodziców chciałaby znać odpowiedź. Chcieliby oni wiedzieć jeszcze więcej, a mianowicie w jaki sposób płacz dziecka przerwać.

Wbrew pozorom nie jest to takie głupie pytanie. Noworodek za­zwyczaj nie płacze łzami. Łzy pojawiają się na ogół w 3, 4 tygodniu życia. Gdy niemowlę ma kilka miesięcy życia, może czasami wydawać się, że płacze, ale nie widać przy tym, by roniło łzy. Jeżeli tak, to przeważnie w nocy, a wtedy naprawdę krzyczy, wzywa krzykiem matkę. Taki krzyk często występuje po prawdziwym płaczu. Jeżeli płacz utrzymuje się przez dłuższy czas u starszego niemowlęcia lub dwulatka, to przeradza się w płacz histeryczny, a dziecko jest napraw­dę cierpiące. Płacz taki może nie ustępować nawet po wzięciu dziecka na ręce i po długim trzymaniu przez matkę na rękach. Dziecko łka — łapiąc oddech — nawet wtedy, gdy jest już uspokojone i zadowolone.

Wydaje się, że dobrze będzie opisać różne rodzaje płaczu. Więk­szość matek, na podstawie własnego doświadczenia, może z pewną do­kładnością określić, co dziecko chce, z charakteru jego płaczu. Płacz spowodowany głodem różni się od wrzasku o wysokim tonie z powo­du bólu: matki mogą odróżnić płacz dziecka zmęczonego od płaczu dziecka głodnego. W szpitalu w Sheffield przeprowadzono ekseryment – na taśmie magne­tofonowej nagrano płacz 31 noworodków, a następnie poproszono matki tych dzieci, by rozpoznały płacz swoich dzieci na podstawie tego zapisu. W pierwszej dobie po urodzeniu 12 spośród 23 matek rozpoznało płacz swoich niemowląt, a po 2 dobach wszystkie. Obserwując matki znaj­dujące się w 5-łóżkowych salach szpitalnych stwierdzono, że pod­czas pierwszych 3 nocy po porodzie 15 spośród 26 matek obudziło się wyłącznie na skutek płaczu swych własnych noworodków, natomiast później płacz ten budził 22 matki na 23.