Każdą chorobę należy rozpatrzyć pod względem jej znaczenia, nie można podejmować zbyt stanowczych i pochopnych decyzji. Zawsze trzeba pamiętać o tym, że karmienie za pomocą butelki będzie dla matki bardziej pracochłonne niż karmienie piersią.

Jeżeli zachorowałaś na ostrą infekcję, taką jak grypa, powinnaś przerwać karmienie piersią na 3 lub 4 dni i utrzymywać pokarm przez ściąganie go z Piersi w porze poszczególnych karmień.

Nie opróżniając piersi w ten sposób możesz spowodować utratę pokarmu.

Wydaje się jednak, że podejmowanie takich kroków przy zwykłym przeziębie­ni jest zupełnie niepotrzebne. Matka dąży do częstego kontaktu z niemowlęciem tak usilnie, że okresowe odstawienie go od piersi w celu zapobieżenia zakażeniu jest daremne.

Są jeszcze lekarze i pielęgniarki, którzy wszelkie zło przypisują tak zwanemu przekarmieniu. Zalecają oni skrupulatne, częste ważenie nie­mowląt, które wydają się podejrzane o przekarmianie. Każdy błahy objaw — gazy, odbijanie itp. przypisują przekarmieniu. Tymczasem przekarmienie zdarza się przy karmieniu piersią tak wyjątkowo rzadko, że można nie brać go pod uwagę. Niemowlę powinno wyssać z piersi karmu tyle, ile chce, bez obawy, że wypije za dużo. Błędem byłoby skracanie czasu karmienia z tego powodu, że przyrost wagi ciała dziecka przekracza przeciętny poziom. Spowoduje to jedynie płacz dziecka i do niczego nie doprowadzi. Przekarmienie nie jest przyczyną kolki, gazów ani innych przypisywanych mu objawów.

Polecamy mierzenie temperatury ciała u niemowląt w pachwinie lub pod pachą, bacząc przy tym pilnie, by termometr był trzymany przez pełne trzy minuty. Niebezpieczne jest wkładanie termometru pod język u dzieci, które nie ukończyły 5 roku życia ze względu na możliwość złamania go w jamie ustnej. Nie uważam za wskazane lub konieczne mierze­nie temperatury w odbytnicy, która może ulec przy tej czynności uszkodzeniu, jeśli robi to ktoś niewprawny. Jeżeli temperatura ciała zostanie we właściwy sposób zmierzona w pachwinie lub pod pachą, to uzyskany wynik można uznać za prawdziwy. Normalna temperatura ciała, poza pomiarami wykonywanymi bezpośrednio po wypiciu ciepłe­go płynu, nie przekracza 37°C.

Noworodek powinien być wynoszony na powietrze w tydzień lub 1 po urodzeniu, jeśli oczywiście powietrze nie jest wilgotne, mgliste i zbyt zimne. Po miesiącu lub 2 chłodne powietrze nie stanowi prze­szkody, pod warunkiem, że niemowlę jest dobrze osłonięte i zabezpie­czone przed wiatrem. Jeżeli jest to tylko możliwe, powinno ono jak najdłużej przebywać na wolnym powietrzu.

Należy szczególnie troszczyć się o to, by unikać, zwłaszcza latem, Zbyt długiego wystawiania niemowlęcia na działanie słońca. Nie oznacza to, że powinno ono stale przebywać w miejscu pozbawionym słoń. W czasie spacerów, gdy dziecko leży, jego oczy nie powinny być oczywiście zwrócone w stronę słońca. Sądzę, że będziecie wystawiać na słońce stopniowo, tak że z czasem przyzwyczai się do niego. Proponuję, by zaczynać od wystawiania nóżek dziecka na słońce na 5 minut, a potem stopniowo wystawiać na słońce coraz więcej skóry oraz wydłużać czas ekspozycji. Trzeba zachować szczególną ostrożność w czasie pobytu nad morzem, aby nie pozostawiać dzieci zbyt długo na silnym słońcu, ponieważ brak umiaru w tym zakresie może doprowadzić nawet do choroby.

Wielu lekarzy i psychologów uważa, że bardzo korzystne dla matki jest podanie jej noworodka bezpośrednio po porodzie. Istotnie, dla wielu (choć nie wszystkich) matek ważną rzeczą jest w pełni świadome uczestnictwo w porodzie. Odczuwają one potrzebę przystawienia dziecka do piersi zaraz po jego urodzeniu. Wiele położnych uważa, że matki, które miały taką możliwość, z większym powodzeniem karmią następnie swoje dzieci piersią. Prawdopodobnie taka potrzeba pokrywa się ze zjawiskiem spotykanym u wielu zwierząt, takich np. jak koza lub owca, które odczuwają instynktowną potrzebę polizania swego noworodka bezpośrednio po jego urodzeniu: jeżeli zwierzęciu się to uniemożliwi, a następnie po czterech godzinach z powrotem dostarczy, to koźlę lub jagnię zostanie odrzucone (koza na przykład na śmierć stratuje swe nowo narodzone koźlątko). Ponadto jagnięta i inne zwierzęta odłączone od swych matek zaraz po urodzeniu wprawdzie rozwijają się normalnie, ale ich zachowanie jest nieprawidłowe, a po osiągnięciu dojrzałości są złymi matkami, przy czym wśród ich potomstwa notuje się dużą śmiertelność. Istnieje na ten temat obszerna literatura.

Uważamy, że najwłaściwszym miejscem dla noworodka na oddziałach położniczych, o ile nie jest chory, jest miejsce u boku matki, tak by mogła cna go popieścić i nakarmić, gdy tylko tego zapragnie. Uważam także, że opieka pielęgniarki nad noworodkiem powinna się ograniczać wyłącznie do dzieci chorych i wcześniaków, które wymagają stałego nadzoru.

W dużej mierze dobór dobrego ubrania jest kwestią indywidualną matki, niemniej powinno się zwrócić uwagę na to, aby nie kre­owało ono ruchów dziecka. Dziecku należy pozwolić ubrudzić się. Ubierać je trzeba stosownie do potrzeb, a nie tak, aby musiało stale uważać na zachowanie czystości. Nie wolno strofować go, gdy zapomni o przestrogach na ten temat.
W pierwszych dniach nauki samodzielnego jedzenia wskazane jest zakładanie dziecku plastykowego śliniaczka lub zwykłego z tkaniny, dzię­ki czemu uniknie się poplamienia ubranka.
Kiedy małe dziecko nabierze samodzielności i spróbuje ubierać się samo, dobieraj mu takie ubrania, które będzie mogło zdjąć własno­ręcznie w celu załatwienia potrzeby fizjologicznej, a potem założyć z po­wrotem. Dostępne są takie ubrania, które zapinają się same przy delikatnym naciśnięciu w miej­scach zapięcia.
Buty.
Dobrze wykonane i właściwie dopasowane buty i skarpetki mają niezwykle ważne znaczenie w zapobieganiu nieprawidłowościom stóp. Musisz w regularnych odstępach czasu kontrolować, czy buty two­jego dziecka są odpowiednie pod względem długości i szerokości.
Pranie tkanin wełnianych.
Zdarzają się jeszcze osoby, które nie wiedzą, że wyrobów z wełny nie wolno prać w gorącej wodzie. Wrzątek zniszczy je. Można używać wyłącznie letniej wody i odpowiednich pro­szków do prania lub dobrych płatków mydlanych. Po wypraniu tkani­ny płucze się ją starannie w wodzie o temperaturze równej tempera­turze wody, w której odbywało się pranie. Dokładne płukanie jest niezwykle ważne. Nie wolno ich trzeć i wykręcać. Najlepiej jest su­szyć je rozciągnięte na jakiejś ramce.