Gdy pieścisz swój nowo narodzony skarb i narasta w tobie fala miłości do niego, czujesz się szczęśliwa jak nikt na świecie i nie wyobrażasz sobie, że mogłoby być inaczej. A tymczasem może być. Po szczycie radości może równie dobrze nadejść coś wręcz odwrotnego. Z najbłahszych powodów zaczniesz zalewać się łzami, a czasami, w pierwszych tygodniach po urodzeniu dziecka, nawet bez powodu. Może to być trudny okres zarówno dla ciebie, jak i dla twojego męża, jednak taka huśtawka nastroju jest zjawiskiem normalnym. Czasami po urodzeniu dziecka u matki zamiast miłości do niego pojawia się wręcz odwrotne uczucie. Gdy wszyscy wokół niej cmokają z podziwu nad niemowlęciem, trudno jej powiedzieć, że czuje ona w stosunku do niego inne uczucie i nawet obawia się, by nie zrobić mu krzywdy. Jeśli czujesz tak, powiedz to ludziom, a więc przede wszystkim twojemu mężowi, pielęgniarce lub opiekującym się tobą lekarzom; powiedz im, że potrzebujesz pomocy. Takie uczucia w stosunku do niemowlęcia mogą trwać krótko i mogą być zastąpione uczuciem miłości i rozkoszowaniem się nim, istnieją jednak niewątpliwie kobiety, które czują, że nie potrafią darzyć miłością swoich niemowląt (nawet tych, które pragnęły mieć) i ze względu zarówno na matkę, jak i na niemowlę powinno się o tym wiedzieć.
Poznaj dobre zachowanie przy stole
Wszyscy rodzice małych dzieci, jeżeli są uczciwi, powiedzą czasami, że były okresy, kiedy zdawało im się, że chcą je udusić. Jeżeli niemowlę na przykład ciągle płacze, grymasi i odmawia jedzenia i jesteś tym bardziej zmęczona, niż mogłaś to sobie wyobrazić, a na koniec zerwie się sznur na bieliznę lub zepsuje się pralka, nie będzie w tym nic nienormalnego, jeżeli przyjdzie ci na myśl, że musisz coś zrobić, aby położyć kres ciągłemu płaczowi i trochę się wyspać.
Powiedz ludziom, jak się czujesz, i poproś ich o pomoc. Nawet kilka godzin wytchnienia może wszystko odmienić. Większość pediatrów i opiekunów społecznych dobrze rozumie i zna takie nastroje. Nawet sama rozmowa o twoich uczuciach z kimś życzliwym może wiele pomóc. Jeżeli krewni nie mogą ci pomóc i czujesz się załamana, wykorzystaj możliwość umieszczenia gdzieś dziecka na 2 doby po to, aby w tym czasie dostosować się do sytuacji i ustalić, co należałoby zro-
bić, żeby sobie pomóc. Znacznie lepiej omówić z kimś swoje odczucia, zanim poczujesz się krańcowo zmęczona, zrozpaczona i załamana.
Tego rodzaju uczucia nie oznaczają wcale, że jesteś nienormalna lub cierpisz na psychozę. Jeżeli usunie się wszystkie powszechnie występujące przyczyny płaczu u dziecka, a płacz nie ustaje i ty stajesz się nerwowo napięta i zmęczona, powinnaś się poradzić swego lekarza. Prawdopodobnie potrzebne ci jest oderwanie się na jakiś czas od niemowlęcia.
